Sara, 10 oktober 2009
Peru , San Miguel

Segundo Campeonato de Personas con Discapacidad

De laatste twee weken van september waren het eindelijk de dorpsfeesten in San Miguel waar iedereen al een gans jaar over bezig was. Van die gelegenheid maakten we gebruik om de personen met een handicap in het daglicht te plaatsen en samen met enkele lokale organisaties namen we het heft in handen en organiseerden we een campeonato (kampioenschap) voor personen met een handicap. Zo konden we deze personen in de bloemetjes zetten en aan de buitenwereld tonen dat deze personen ook mooie prestaties kunnen neerzetten.

De voorbereiding verliep semi-georganiseerd, het was niet gemakkelijk om de chaotische Peruanenkronkels te volgen. Het ene moment werd er A gezegd, vijf minuten later was het al B en een beetje later Z. De organisaties en mensen van San Miguel stonden te springen om te helpen. De organisaties hebben altijd een zeker budget dat ze kunnen uitgeven om activiteiten te sponseren met bijvoorbeeld een prijs. Dit gaat als volgt in zijn werk: eerst moet er met een officieel document (een oficio, ik heb er meer dan 60 opgesteld) voorgesteld worden welke activiteit er zal plaatsvinden en of er eventueel kan geholpen worden met een prijs. Als ik geluk had dan was de baas ter plaatse en kon ik het rechtstreeks presenteren, dan kreeg ik meestal als antwoord dat ik twee dagen erop moest terugkomen voor het antwoord want dit moest besproken worden. Als ik minder geluk had dan was de baas er niet en ging de secretaresse wel alles doorspelen en kwam ik ook best binnen 2 dagen eens langs. Twee dagen later... Aja, die oficio, ja we moeten dat nog eens bekijken, of aja oke we gaan je helpen, kom volgende week maar achter je prijs of aja de baas is hier nog niet geweest intussen, kom morgen maar eens terug. Enz...
Na San Miguel een 1000-tal keren doorkruist te hebben en steeds te blijven denken dat alles altijd in orde komt in Peru stond het weekend dan toch voor de deur. Een aantal basketploegen hebben me het nog wat lastiger gemaakt door in de laatste week af te bellen maar ik was dan ook de enigste die daar een probleem van maakte. Antwoord van de Peruanen: Aja, dan is er geen basket.

Zaterdagochtend: ’s Morgensvroeg opgestaan om 50 matrassen en 80 zware dekens te verhuizen naar het college waar we een aantal lokalen mochten gebruiken waar de deelnemers konden slapen. Ook al het eten voor 150 man dat in de loop van de week was aangekocht werd naar daar versleurd. Voor het koken hadden we beroep gedaan op een 5-tal vrouwen die gans het weekend goed doorgedraaid hebben. Aangezien er gekookt werd op hout en de Peruanen 3 keer per dag een warme maaltijd eten was dit geen lachertje.

Vol spanning werd er afgewacht hoeveel volk we zouden mogen verwelkomen. En we mochten wel tevreden zijn over de opkomst. Er waren veel mensen van San Miguel en omstreken komen opdagen, van Tambo (een dorp op een half uur van San Miguel) en zelfs Quinua en Ayacucho (3 uur van San Miguel) waren present.

De dag begon met een aantal uiteenzettingen in het gemeentehuis, waar er aan de personen met een handicap informatie werd gegeven over hun rechten, de werking van enkele organisaties die zich inzetten voor hen en ook een sessie over “hoe een caviakwekerij opstarten en onderhouden”. Een caviakwekerij is een relatief gemakkelijk te onderhouden bedrijfje en dus ideaal voor organisaties om een vaste bron van inkomsten te hebben.

De Peruaanse mentaliteit van de kookploeg zorgde voor een vertraging van het middageten van een 2-tal uur, maar diezelfde Peruaanse mentaliteit van de deelnemers en hun sympathisanten zorgde er dan voor dat dit niet erg was, dit zijn ze gewoon.

Na het middageten was het tijd voor de sportieve prestaties waarvoor het merendeel van de mensen was afgekomen. Op zaterdagnamiddag stond er minivoetbal op het programma. Het eerste partijtje was er een tussen kinderen, twee jongens die wekelijks naar de therapie komen hadden elk hun vriendjes opgetrommeld om een voetbalploegje te vormen. Na deze wedstrijd was het de beurt aan de volwassenen, personen met krukken, doofstommen, mensen met polio,... Iedereen nam deel!

’s Avonds volgde er een zangwedstrijd waarbij er heel grappige taferelen volgde. David (6 jaar) wist blijkbaar niet waar een micro voor diende en zong uit meer dan volle borst... Nilton (10 jaar) bracht een liedje over stiepelzat worden en liters sterke drank drinken. Na 15 deelnemers zat de zangwedstrijd er op en kon iederen gezellig bijeen gaan slapen, wat een echt kampgevoel opriep. Dag 1 kon geslaagd genoemd worden.

De zondag verliep al iets hectischer: het ontbijt was anderhalf uur te laat klaar maar dat was niet zo erg want ook de geplande eucharistieviering begon anderhalf uur later. De mis zelf verliep met een enthousiaste priester die zijn zangkoor uit Tambo had meegebracht en de menigte ook af en toe eens liet meejoelen. Tijdens de mis zelf kreeg er een mevrouwtje een epilepsie-aanval waardoor er op zoek moest gegaan worden naar een dokter. Gelukkig was er die dag juist een gezondheidscampagne op het dorpsplein dus was er al gauw hulp toegesneld.

Elke zondag is er een organisatie verantwoordelijk voor de vlagophijsing en deze keer mocht de organisatie voor personen met een handicap dit op zich nemen. Dit gaat gepaard met een ganse cereminie waarbij de politie alles leidt met parades en waarbij het Nationale en Provinciale lied gezongen wordt. Na deze ceremonie volgde de desfile en gingen we van start met de loopwedstrijden.

Er waren verschillende categorieën: doofstommen, blinden, mentaal gehandicapten, kinderen met fysieke handicap, personen met krukken en een rolstoelrace. Na een moeizame start (een tien-tal Peruanen vonden het nodig om zich te moeien door te zeggen langswaar de route moest gaan, ik had nochtans op voorhand een schoon plannetje gemaakt maar dat moest dan opeens veranderd worden) verliep alles wel goed en zonder ongelukken. Er was een hoop volk komen en de personen met een handicap gingen volledig uit bol.

Na het middagmaal was het tijd voor de prijsuitreiking. Met de naderende regen en een aantal ploegen die nog naar huis moesten terugkeren moest die gauw afgehaald worden maar dit deed niet af aan de tevredenheid van de deelnemers! Dag 2 kon ook geslaagd genoemd worden en dit was ook te merken aan de positieve reacties van de bakker, kruidenier en tandarts. Nilton (10 jaar) die een medialle had gewonnen had die trouwens na een week nog om: van een trotse winnaar gesproken!

Bedankt aan alle organisaties en personen die zich vrijwillig ingezet hebben voor de organisatie van deze campeonato, in het bijzonder een dikke merci aan Carlos, Edith, Liesbeth en Lieselotte!

Na dit kampioenschap volgde er nog tien dagen feest maar dit verslag komen jullie wel in België te horen!

Groetjes,

Sara.

Wil je Sara in Peru bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.be